Jak rozsądnie przydzielić współczynniki wydłużenia każdego rowka walcarki redukcyjnej z pojedynczym stojakiem i wieloma rowkami

        Wszystkie rowki AWalcarka redukcyjna z jednym stojakiem i wieloma rowkamikorzystają z tego samego zestawu rolek, stojaka i napędu głównego. Jednocześnie walcowanych jest wiele rur. W przeciwieństwie do wielostanowiskowych młynów do ciągłego zaklejania, nie ma on niezależnej regulacji prędkości stanowiska, która kompensowałaby różnicę przepływu pomiędzy rowkami. Dlatego podstawową zasadą rozkładu wydłużenia jest utrzymanie stałego natężenia przepływu metalu dla każdego rowka. Niezrównoważony rozkład wydłużenia będzie prowadził do pękania, spiętrzania się rur, zarysowań i wymiarów wykraczających poza tolerancję.

Podstawowa zasada alokacji

       Podstawową zasadą jest jednakowy przepływ objętościowy. Przy tej samej prędkości walcowania iloczyn przychodzącego pola przekroju poprzecznego i współczynnika wydłużenia powinien być bliski dla każdego rowka.

       Współczynnik wydłużenia każdego rowka nie powinien się zbytnio różnić. Ograniczone sztywnością stojaka, odkształceniem sprężystym walcowania i nierównomiernym zużyciem rowków, różnica między sąsiednimi rowkami powinna być niewielka. Rowki z trudnym odkształceniem uzyskują mniejsze wydłużenie, natomiast rowki w sprzyjających warunkach mogą przyjąć nieco większe wydłużenie.

       Wydłużenie poszczególnych rowków nie może przekraczać granicy formowania materiału. W przypadku stali nierdzewnej i stali stopowych o dużej odporności na odkształcenia należy zmniejszyć wydłużenie w jednym przejściu. Rury ze stali węglowej mogą przyjmować stosunkowo wyższe wartości. Należy również wziąć pod uwagę rozciągnięcie profilu przepustu, aby uniknąć żeberek i fałd.

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy alokacji

       1. Pozycja rowka: Rowki w środku i po obu stronach stojaka mają różne warunki obciążenia i chłodzenia. Rowki boczne są podatne na obciążenia niezrównoważone, dlatego ich wydłużenie nie powinno być ustawione zbyt wysoko.

       2. Tolerancja materiału przychodzącego: Jeżeli rura przychodząca dla jednego rowka ma małą grubość ścianki lub owalność, należy zmniejszyć jej współczynnik wydłużenia, aby uniknąć wyboczenia i wewnętrznych fałd.

       3. Tendencja do zużycia walców: Rowki zewnętrzne zwykle zużywają się szybciej. Ulgę należy zarezerwować w projekcie przepustki. W celu kompensacji preferowana jest regulacja szczeliny walca zamiast dużej zmiany rozkładu wydłużenia.

       4. Obciążenie sprzętu: Obciążenie toczne ze wszystkich rowków działa na ten sam stojak i wrzeciono. Całkowity moment obrotowy należy sprawdzić poza obciążeniem pojedynczego rowka, aby zapobiec przeciążeniu silnika i ugięciu stojaka.

Typowe wady spowodowane nieuzasadnioną alokacją

       Nadmierne wydłużenie na jednym rowku: Rura jest nadmiernie rozciągnięta, podatna na przewężenia, pęknięcia i cienką ściankę.

       Niewystarczające wydłużenie jednego rowka: Powolny przepływ metalu powoduje spiętrzanie się, zarysowania rur, ślady walcowania i przewymiarowanie średnicy zewnętrznej.

       Duże odchylenie pomiędzy rowkami: wzajemne zakłócenia naprężeń pomiędzy rurami, słaba spójność wymiarowa i niestabilna jakość partii.

Korekta pomysłów na miejscu

       Wydłużenie jest wstępnie wyznaczane podczas projektowania przepustu. Po walcowaniu próbnym rejestruje się średnicę zewnętrzną, grubość ścianki, stan powierzchni i prąd silnika każdego rowka. W przypadku rowków o dużym natężeniu prądu i częstych pęknięciach należy zmniejszyć wydłużenie. W przypadku rowków o niskim natężeniu prądu i rur o dużych średnicach nieznacznie zwiększ wydłużenie lub wyreguluj odstęp walców.

       Preferowane jest precyzyjne dostrojenie odstępu walca. W miarę możliwości należy zachować oryginalny schemat rozkładu wydłużeń w projekcie przepustu.